Last update 20/05/2013

The story of Kouzos Family,

refugees from Peramos, a town on

the sea of Marmara in Asia Minor.

“Help me God to continuo my story. As the boat was getting ready to depart and all the people were staring at the sea front looking what they were abandoning and what was their homeland, all the animals that were left ashore  started a wild  roaring  and moaning  and dived into the sea trying to follow their masters in the departing steamer.” Everybody was shocked and shivered at the scene.”

That was the end of Peramos…. Peramos “Teteleste”…

Map of Sea of Marmara

The map of sea of Marmara relating current Turkish names

of locations with older Greek ones.


Peramos sea front drawn from memory

What is Peramos?

Peramos is a Greek city on the Peninsula of Kyzikos (now called Karsiyaka on the Kapidag Peninsula) in Turkey near the large port city of Bandirma (formerly Panormos) and the resort community of Erdek (formerly Artaki). The Peninsula is on the southern shore of the Sea of Marmara, which separates the European and Asian parts of Turkey, and links the Agean Sea in the Mediterranean ,with the Black Sea. Long Before the Ottoman Turks occupied present day Turkey in the 14th century, the inhabitants of this peninsula and much of the greater area of Asia Minor were Greek, as is evident from the ancient civilizations of Troy, Pergamon, Ephisus, and Kyzikos (renamed Belkis), up to the Greek cultural and economic life of the region in the beginning of this century. The pictures and text of this website tell the story of Peramos and it’s inhabitants — from King Kyzikus of legend (for whom the city of Kyzikos was named after he was accidently killed by Jason and the Argonauts), to the last of the Greek Peramians who in 1922 where forced to abandon their city.

Peramos street map



  panoramas of Peramos and the peninsula.                         

 The story of Antony Kouzos

Anthony Kouzos, my father, was the son of Nick Kouzos and Olympia Agoroglou from Peramos of Kyzikos.

Peramos was a Greek town with population of 5000, pure Greeks. Peramos was  situated on the peninsula of Kyzikos (now called Karsiyaka on the Kapidag Peninsula) in Turkey…

The small port was very close, across the large port of Bandirma, formerly caled Panormos, a large regional centre that had a population of 12.000 Greeks and the resort community of Erdek,  formerly Artaki.

Anthony was born during 1913 in Peramos and stayed there with his family, until the “great fire” that destroyed the town in 1915.


Antony Kouzos with his wife Evaggelia Kouzos in Athens in 1960


Antony Kouzos withy his Mother and Olympia Kouzos Agoroglou and his sister Theopoula in Kostandinouple

Nick Kouzos was the last Greek School master in the “Papadopoulio School” of Peramos, a very impressive for the area educational establishment. It was, built as a donation of Papadopoulos a  Greek ship owner, at the end of 19th, beginning of 20th century.

Nick Kouzos was a prominent figure of Peramos and a scholar, educated in the “Great School of the Nation” in Constantinople.

Also, he continued the tradition of George Kouzos, his cousin, who was a writer, a scholar and a public figure.  George Kouzos, was the founder of the “Association of Kyzikos local Unions”, under the name “Elpis”, that was formed since 1876, and represented unions from forty towns and villages of Kyzikos Peninsula. See map above.

He was the president of the Association and published a number of books about Kyzikos Peninsula.  One of these was the biography of Archbishop of Kyzikos.

Out of forty-two villages in Kyzikos, only two were Turkish, the rest were Greek with one Armenian village close to Peramos, (Armenochori).

Nick Kouzos was also a scholar, a good speaker in public and always the official spokesman representing the town in all official events and festivities.

But, most of all, he was a lover of the Ancient Greek Theater. As head master, he was preparing many performances of Ancient Greek Tragedies and Comedies.


Nick Kouzos with his wife Olympia Kouzou Agoroglou in Peramos

It is said that, he was insisting, all of his students, to perform in the original Ancient Greek language. One has only to consider the times and the area in which all this was happening, to appreciate how the level of culture and civilization was maintained and why the Greek Minority in Asia Minor, under the Ottoman rule, could retain its national identity and traditions for many centuries.

Very few thinks can be found from the work of George and Nick Kouzos. Very few people are still alive from his students. When this was writen some elderly persons in New Peramos in Attica, stoped my wife and me and mentioned in tears. “We were Nick Kouzos students”

I read in an article, “Remembrances from Peramos” written by George Avgerinos in the  old newspaper “MARMARINA” dated November 1964:

“I remember our teacher, the strict and gallant “Nickolaki” Kouzos, with his sharp beard, his fez perfectly fitted on his head, always well dressed inspiring respect but also fear. Not even a breathing sound during his lesson….”

Olympia Agoroglou Kouzos

Olympia Agoroglou, Nick Kouzos wife, was the daughter of Nikolis Agoroglou a wine merchant in Peramos.

Olympia had three brothers, Alecos, Socrates and Michael Agoroglou and one sister Kalliroe.

Little Anthony never managed to know his father who died very soon after he was born.

Nick Kouzos left Olympia Agoroglou, a widow, with four children, to survive alone in these difficult times.

Olympia escaped the “great fire” in Peramos, during 1915, and fled with her children across to Panormos (Bandirma) in a small boat. Then she traveled by boat to Constantinople where she stayed at no 17, Chirass Sokak street, close to the Greek Church of Agios Konstandinos, located at the central area of Peran, near Taximi square.


House of Kouzos family in Constantinople.  


Thousands of Greeks were concentrating in Constantinople, this period, trying to survive   from attacks made by Turks. It was the time of the extermination of Armenians and the Greeks of Pontus, on the coast of Black sea. It was the time of the “genocide” that, up todate, Turkey does not want to accept, officially, that it happened.

It was also the time Britain and the rest of the Allies started an offensive against Turkey, as Turkey was  siding with the Germans during the first world war. A large city like Constantinople became a refuge for many thousands of Greeks who managed to survive hiding  anonymously in the crowd.

In Constantinople, little Anthony, with his Mother Olympia, his elder brother, Fotis and two sisters Theopoula and Athina experienced the occupation of Constantinople by the allied forces.


Costandinouple under Allied forces occupation

I remember my father saying: “We played “war” throwing stones at each other with other Turkish children, in the middle of the streets. I broke the glasses on the opposite window and police from three Nations came to arrest me”. He was then around eight years old.

Peramians were driven away from their homes twice:

The first time, after the “great fire” of 1915 when the total population of 5.000 people left and many of them died in exile in the interior of Asia Minor, while 2000 managed to survive and came back to rebuild their homes, after the Asia Minor invasion of the Greek army, during 1919.

The second time,  they left with the retreat of the Greek army after its defeat in Asia Minor, in August 1922, this time for good.

The total evacuation of the village took place on the 23rd of August 1922 when the last inhabitants of Peramos, around 2000, hired a boat of British ownership ” Cavelpark” and managed to embark 2.000 souls with most of their houshold, animals and other belongings as well as their remaining crops.


The Greek Army in Panormos Railway station in 1919

The end of Peramos.

There is a hurt breaking story mentioned by a Peramian, J. Michas in the Sgouridis Book of “PERAMOS”, describing the last moments of their departure. See other “links” on this site describing Peramos.

“Help me God to continuo my story. As the boat was getting ready to depart and all the people were staring at the sea front looking what they were abandoning and what was their homeland, all the animals that were left ashore  started a wild  roaring  and moaning  and dived into the sea trying to follow their masters in the departing steamer.” Everybody was shocked and shivered at the scene.”

That was the end of Peramos…. Peramos “Teteleste”…

Later and after the ship arrived in Constandinople, after a short stop at Miriofyto, a new problem arose. The Turkish authorities demanded custom paypers for the goods aboard that naturally did not exist.

23 Αυγούστου 1922 – Η τελευταία ημέρα της Περάμου


Ενα τσαλακωμένο και μουσκεμένο από τον ιδρώτα γράμμα  που είχε στον κόρφο του ο καϊκτσής, έφτασε το απόγευμα της 25ης Αυγούστου 1922 στον Γιάννη Δεσύλλα-Περαμιώτη στον Γαλατά της Κωνσταντινούπολης. Ηταν σταλμένο από την Δημογεροντία της Περάμου και απευθυνόταν  στον Σύνδεσμο Περαμίων της Πόλης.

Το παραθέτουμε αυτούσιο:

Εν Περάμω τη 23 Αυγούστου 1922

Προς το αξιότιμον ΔΣ του εν Κωνσταντινουπόλει Ανορθωτικού Συνδέσμου των Περαμίων.

Αγαπητοί Συμπατριώται

Ο κίνδυνος της απωλείας ημών επέστη. Το Βαληκεσέρ καίεται. Η επριοχή περιήλθεν εις χείραν του εχθρού.Η Πάνορμος κενούται. Αι αρχαί απεχώρησαν.Ουδεμία ελπίς υπάρχει. Η σωτηρία μας έγκειται εν τη φυγή μόνη. Πως όμως να φύγωμεν; Εχομεν ανάγκην ατμοπλοίου αμέσως. Αμ τη λήψει της παρούσης, σπεύσατε, ναυλώσατε κατάλληλον ατμόπλοιον και στείλατε να μας παραλάβει να σωθώμεν της σφαγής. Στέλλομεν επί τούτου καίκι.

Σπεύσατε. Πάσα αναβολή ή αδιαφορία θα φέρει την καταστροφήν.Σπεύσατε, άλλως τετέλεσται.

Εχομεν τετρακοσίας λίρας εις χείρας μας.

Υπογραφαί: Φώτιος Μανίτσας, Ευστράτιος Χρυσοβέργης, Στέφανος Χατζησυμεών, Δημοσθένης Σπεράντζας, Δημήτρης Μαλκότσης, Θεοδόσης Ράπτης, Ευστ. Γ. Τζιρίνης, Παναγιώτης Καπλανίδης, Θ. Μαυρομάτης, Δημ. Μαραγγός, Νικόλαος Ράπτης, Ιωάννης Κούρτζας και Ιωάννης Ράπτης ο Γραμματέας της Δημογεροντίας.

Δεν έμενε καιρός για συζήτηση, έπρεπε να βρεθεί αμέσως βαπόρι για να σώσει το χωριό που αριθμούσε 2000 ψυχές  (τόσοι είχαν απομείνει από τις 4000 που είχε πριν από τη μεγάλη φωτιά του 1915 και στον πρωτο διωγμό του Βαληκεσέρ).

Ας δούμε την ανίδραση των Περαμίων της Πόλης, όπως τη διηγήθηκε αργότερα ο Σεραφείμ Ψύχας  στη Νέα Πέραμο:

Αρχίσαμεν λοιπόν να τρέχωμεν σαν τρελλοί να εύρωμεν το πλοίο δια να παμε να τους σώσωμεν. Η φανερωμένη μας εβοήθησε και βρήκαμε ένα φορτηγό 1500 τόνων της εταιρείας Ταιργιάζου και Καλλία, που ονομαζόταν Κάβελπαρκ. Το πλοίο άρχισε να παίρνει κάρβουνα στις 26 Αυγούστου και την επομένην ο υποφαινόμενος μαζί με τον Θεόδωρον Μπουμπούλια και τον μακαρίτην Δημήτριον Κυριακίδην τον αρχιτέκτονα, μπαρκάρουμε στις τρεις η ώρα για την Πέραμον.πρώτος πλοίαρχος ήταν ο Αγγλος Τζόνσον – το πλοίο είχε αγγλική σημαία- ο δεύτερος και ο τρίτος ήσαν Ελληνες.

Μόλις αλαργώσαμε 4-5 μίλια από το Σαράι μπορνού, ο πλοίαρχος μας εκάλεσε στη γέφυρα και μας άνοιξε ένα σφραγισμένο φάκελο. Εχω εντολή μας λέγει,  από τη Ναυτική Βάση της Πόλης, να ακολουθήσω τις οδηγίες σας, θα παμε όπου μας πείτε.

Κατά τις 10 τη νύχτα βλέπαμε το πλοίο να κανει στροφή πίσω προς στην Πόλη. Φανταστείτε την αγωνία μας.Τρέχομε στη γέφυρα και ρωτούμε ανήσυχοι τι συμβαίνει. Ο πλοίαρχος μας εξηγεί ότι πλησιάζουμε στον κόλπο της Πανόρμου και δεν επιτρέπεται να μπούμε νύχτα γιατι μπορεί να μας βάλουν. Ετσι κάναμε βόλτες πίσω μπρος ώσπου έφεξε καλά και μπήκαμε στο λιμάνι της Περάμου.

Αλλά τι ήταν εκείνο που αντικρύσαμε. Ολος ο πληθυσμός του χωριού με τα ρούχα ντεκιασμένα να στεκεται όρθιος στο παραθαλάσσιο όπου ξεροστάλιαζε επί πέντε μερόνυχτα καρτερώντας το καράβι της σωτηρίας. Οταν μας είδαν εγονάτισαν όλοι και προσεύχονταν με σπαρακτικούς λυγμούς. Ολα τα καίκια, τα ψαράδικα κι οι βάρκες ανοίτηκαν με μιας και περικύκλωσαν το βαπόρι.

Μόλις βγήκαμε έξω η πρώτη μας ερώτησι ήταν που βρίσκονταν το εικόνισμα της Φανερωμένης. Ηταν η πρώτη και μεγάλη εντολή από την Διοίκηση του Συνδέσμου να σώσουμε το Εικόνισμα. Μας πληροφόρησαν ότι από την προηγούεμνη ημέρα ο Ηγούμενος της Μονής, πήρε το εικόνισμα και από τη Λαγκάδα έγυγε για τη Πόλη.

Αρχίσαμε τότε να φορτώνουμε. Πρώτα βάλαμε στο βάθος του αμπαριού τα χονδρά εμπορεύματα, στάρι από τη φάμπρικα του Ταλιαντζή και τα εξαρτήματα της μηχανής του Μύλου. Τα βαριά κομμάτι ακαθώς και η μηχανή μείναν όλα εκεί. Υστερα στοιβάζουμε τα βαρέλια, τις σάλτσες – ήτνα η εποχή της σοδιάς- σακιά με κριθάρια κι ότι άλλο ήταν συσκευασμένο.

Αυτά εγιναν τις τρείς πρώτες μέρες.Κατόπιν αφού εφορτώψσαμεν το ρουχισμό ήρθε η σειρά να μπουν και οι κάτοικοι. Μας ειδοποιούν ότι υπάρχουν εξι λεχούσες. Σταματάμε την επιβίβαση και τακτοποιούμε πρώτα τις λεχούσες όσο μπορούσαμε καλύτερα. Για να βάλουμε μια τάξη στην επιβίβαση κανονίσαμε σειρά και βάλαμε τον Βασίλη Βούλγαρη επικεφαλής. Σε τέτοιες ώρες πως να συγκρατηγθεί όλος αυτός ο εξαλλος κόσμος;  Για μια στιγμή που κάποιο καίκι θέλησε να σπάσει τη σειρά, ο Βασίλης αναγκάστηκε να ρίξει δυο τουφεκιές στον αέρα για να σταματήσει το κακό, αλλιώς  θα είχαμε πνιγμούς.

Οταν οι μισοί από τους κατοίκους είχαν επιβιβασθεί, εμείς δλδ η Επιτροπή, μαζί με τους δύο Ελληνας πλοιάρχους βγήκαμε έξω. Πήραμε βόλτας τις εκκλησίες και μαζεύαμε τα εικονίσματα. Στον Αι Νικόλα του Σχολείου ήταν τρια καραβάκια αφιερώματα κρεμασμένα, όπως θα θυμούνται οι παλιοί. Τα δώσαμε με όλη μας την καρδιά στον πλοίαρχο τον καπετάν Νικόλα από το Μυριόφυτο που μας τα ζήτησε.

Την έκτη μέρα σαλπάραμε. Ολα τα ζωντανά τα αφήκαμε στο χωριό με σκοπό να ξαναγυρίσωμε και να τα πάρωμε σε δεύτερο ταξίδι αν μας δινόταν ο  καιρός.

Εβγήκαμε από τον κάβο της Καψάλας και τραβήξαμε κατά τον Μαρμαρά. Οι χωριανοί όλοι ήθελαν να τους βγάλωμε στη Συλυβριά, για να ναι πιο κοντά στην Πόλη. Εμεί ςόμως είχαμ επάρει διαταγή από τον Ταβουλάρη, στρατιωτικό διοικητή της Πανόρμου, ν απάμε όσο μπορούμε μακρύτερα. Η εντολή ήταν μυστική και αναγκαστήκαμε να γελάσωμε τους συμπατριώτες μας. Το πρωί ξημερωθήκαμε στο Μυριόφυτο. Δεν μπορούσαμε πια να αλλάξουμε πορεία, έπρπε να αποβιβαστούμε εκεί που είμαστε. Βγαίνουμε έξω η Επιτροπή και πάμε στο Διοικητή να πάρουμε την άδεια για την αποβίβαση. Ο διοικητής με κανένα τρόπο δεν δεχόταν να μας στεγάσει. Δεν ξέρωμε τι διαταγές είχε και σε τι απέβλεπαν όλα αυτά. Το γεγονός είναι ότι μας φέρθηκε άστοργα για να μην πω απάνθρωπα. Αναγκαστήκαμε να του δηλώσωμε ότι εμείς θα αποβιβάσουμε κι αν μας εμποδίσει με τους χωροφύλακες τότε κι εμείς θα τους χτυπήσωμε με τα όπλα που είχαμε μαζί μας του εθελοντικού λόχου της Περάμου κι ότι βρέξει.

Για καλή μας τύχη την ώρα που βγαίναμε από το διοικητήριο συναντήσαμε τον Ομηρο Πρωτοψάλτη, μεγαλέμπορο κρασιών και σημαίνοντα παράγοντα του Μυριοφύτου. Οταν άκουσε πως το βαπόρι είχε μέσα πρόσφυγες της Περάμου και πως ο διοικητής δεν επέτρεπε την αποβίβαση γιατι δεν είχε τάχα χώρο να τους στεγάσει, μας εδήλωσε αμέσως με αυθόρμητη συγκίνηση πως οι απποθήκες του ήταν αρκετές να χωρέσουν όλο αυτόν τον κόσμο. Ετσι άρχισε ομαλά η αποβίαβση και βολευτήακμε όπως όπως στις δυό μεγάλες κρασαποθήκες του Πρωτοψάλτη. Ηταν άλλωστε καλοκαίρι και πολλοί προτίμησαν να μείνουν έξω στην ακρογιαλιά. Την ίδια εκέινη ημέρα πέθανε και η Παναγιώτα η ηλικιωμένη σύζυγος του Γιακίμαγα. Δεν μπορούσε να αντέξει στις κακουχίες του ταξιδιού.

Η αποβίβαση και το ξεφόρτωμα βάσταξε τρείς ολόκληρες μέρες. Θα αργούσε ακόμη πιο πολύ αν δεν έιχαμε μαζί μας τα καίκια του Ταλιαντζή που τα φέραμε μαζί μας δεμένα πίσω από το βαπόρι.

Γυρίζωμε τώρα να πάρωμε τα ζώα που τα είχαμε αφήσει πίσω στο χωριό. Στο δρόμο μας συναντάμε ενα υπερωκεάνειο δικό μας πιθανά τον Βασιλέα Αλέξανδρο που τραβούσε προς τα στενά του Τσανάκαλε. Οταν μπήκαμε στα νερά τα δικά μας έιδαμε αντίκρυ στην Πάνορμο, ένα πολεμικό δικό μας που υπεστήριζε την επιβίβαση του στρατού μας. Φτάνουμε στο χωριό το απόγευμα. Τα ζώα ήταν αραδιασμένα στην παραλία μαζί με τους ανθρώπους που είχαμε αφήσει εκεί οπλισμένους να τα φροντίζουν.Αρχίσαμε αμέσως το φόρτωμα. Δεμένα πίσω από τα καίκια, έρχονταν πίσω στα ανοιχτά στο βαπόρι και με το βίντσι ένα ένα τα σήκωναν και τα τοποθετούσαν στο κατάστρωμα.

Τη νύχτα ήταν αδύνατο να συνεχίσουμε γιατί βγήκε βοριαδάκι. Τα χαράματα ξαναρχίσαμε με τον ίδιο τρόπο. Μέσα στα ζώα ήταν και δέκα άλογα του στρατού. Τα πήραμε μαζί με τους στρατιώτες. Το κατάστρωμα είχε πια γεμίσει όλτελα, δεν χώραγε άλλο. Αναγκαστήκαμε να παρατήσουμε στο χωριό καμιά δεκαριά μεγάλα ζώα, αγελάδες και βόδια και αρκετά υποζύγια.

Κάνω το σταυρό μου κι αφού γυρίζω κι αποχαιρετώ το αγαπημένο μου χωριό, μαπίνω μόσνος στη βάρκα που είχα κρατήσει τελευταίος για μένα.

…Είμαι το τελευταίο ποδάρι που πάτησε στο χώμ ατης Περάμου, γλυκό μου χωριό δεν θα σε ξαναδώ…

Δεν βλέπω πια μπροστά μου. Μηχανικά ανεβαίνω στο βαπόρι με μάτια βουρκωμένα, αφού αποχαιρέτησα τον προσφιλέστερο μου νεκρό… Αλλά θεέ μου δώσε μου δύναμη να συνεχίσω την ιστορία μου γι αυτό που είδα τελευταία.

Οταν δέθηκαν πια τα καίκια και η βάρκα και το βαπόρι άρχισε να ξεκινά, τότε όλα τα ζώα που είχαν μείνει στο γυαλό, νιώθωντας ότι εγκαταλείπονται οριστικά, αρχινάνε ένα άγριο βέλασμα και ρίχνονται στη θάλασσα, πλέοντας προς το βαπόρι. Με τις άναρθρες φωνές τους μας εκλιπαρούσαν να τα πάρουμε. Το άγριο μουγκριτό μας ανατρίχιαζε όλους. Η καρδιά μας δεν αντέχει άλλο, πάει να σπάσει.

Με αναφιλητά αποχαιρετούμε το αγαπημένο μας χωριό και το βαπόρι μακραίνει και πάει. Οταν πια στρίψαμε από την Καψάλα,  χάθηκε ολότελα από τα μάτια μας και το χωριό και τα βουνά και η θάλασσα του.

Εδώ σταματά η συγκλονιστική αφήγηση του Γαβριήλ Ψύχα. Ετσι ανήμερα στη μεγάλη γιορτή της Παναγίας στις 23 Αυγούστου, όπου άλοτε χαλούσε ο κόσμος από το τραγούδι και τους χορούς, τα σφυρίγματα των βαποριών που κουβαλούσαν χιλιάδες προσκυνητές  στο μεγάλο πανηγύρι, αυτή τη σημαντική ημέρα διάλεξε η μοίρα για να φωνάξει σαν το Χριστό πάνω στο σταυρό, την τελευταία της λέξη η Πέραμος… Τετέλεσται…

Το κείμενο είναι του Γέωργιου Αυγερινού και γράφτηκε τον Αύγουστο του 1962 στα Μαρμαρινά Νέα.


And after all that, as if the fear, the loss of their property, the loss of their homeland and devastation was not enough, the poor devils could not go thru the official custom authorities because they would loose all the belongings they had manage to carry with them. All the property of Peramians would have been confiscated. At this stage Alekos Agoroglou the brother of my Grand Mother managed to smuggle the goods in private storage , he sold them later and distributed the money to the owners after their arrival to Greece.

Erom the village of Myriofito many Peramians moved, on foot, towards Kavala and settled there giving the new place in Greece the name of their old town Peramos. Some peramians returned secretly to Costantinople where they temained until the official population exchange between Turkey and Greece in 1924.

The second wave of Peramian refugees, when arrived in Greece, initially took refuge around the monastery of “Faneromeni” on the island of Salamis, close to Athens in Attica Greece.

What a coincidence, the  name of the Monastery, “Faneromeni”, was the same  whith that of the Monastery in their homeland, within walking distance from Peramos in Asia Minor.

This location became the  permanent settlement in Greece,  for the second group of Peramian refugees,  “New Peramos” of Megaris.


Antony Kouzos with his sisters Theopoula and Athina in Athens.

More information on Peramos can be found in the following sites. 


More information about Peramos and pictures from a recent trip “back to roots” is maintained by Steve Manitsas a Greek American second generation Peramian.

Translation from Sgouridis Book on Peramos Now found under


Description of Peramos  and the story of the destruction of the town, translated from “PERAMOS” a  book written by a Peramian, George Sgouridis. This is also part of the site  produced and maintained by Steve Manitsas

This site is very well preserved and has been discovered by a lot of Greek Americans who  share similar roots and interests. A beautiful and very comprehensive site to visit. Particularly interesting is the Kyzikos Contacts page that includes letters of Greek Americans identifying relatives or friends with same origin.


Further more you can see three links to three videos published on YouTube from  a trip to Turkey and specifically to Peramos.

Back to the roots Nick Kouzos (Part.1):


Back to the roots Nick Kouzos (Part.2):


Back to the roots Nick Kouzos (Part.3). The new roots of Peramos reviving in Greece.


Links to George Kouzos publications

which have been saved and digitized very recently by the town library in Veria of North Greece.

Κούζος, Γεώργιος Ι. a scholar from Peramos who influenced the Greek community in Peramos and Constantinople. George Kouzos was an official guest of the Greek government during the first contemporary Olympics held in Athens during 1896.

1. Γραμματική της Νέας Ελληνικής Γλώσσης Μετά πολλών ασκήσεων Προς χρήσιν των Δημοτικών Σχολείων και Παρθεναγωγείων / Γεωργίου Ι. Κούζου.



1. Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδος μετ’ εικόνων : Προς χρήσιν των Ελληνικών και Αστικών Σχολείων και Παρθεναγωγειών / Υπό Κ. Βλούσου, Γ. Κούζου και Ι. Α. Ιλλίδου.



2. Αναγνωστικόν μετ’ εικονογραφιών : πρός χρήσιν των ν τοίς δημοτικοίς καί στικοίς σχολείοις διδασκομένων αρρένων τε καί θηλέων / υπό Γ.Ι. Κούζου, Ι.Α. Ιλλίδου

2η εκδ.


3. Στοιχειώδης ιστορία των ανατολικών εθνών : μετά εικόνων προς χρήσιν των ελληνικών σχολείων και παρθεναγωγείων / Γεωργίου Ι. Κούζου


Photos of Peramos and Peramians from Kouzos Family
http://nickkouzos.com/images/Welcom6.jpg http://nickkouzos.com/images/Welcom7.jpg
The area arround the sea of Marmara. Antony Kouzos with his wife Evaggelia 1962
http://nickkouzos.com/images/Welcom8.jpg http://nickkouzos.com/images/Welcom9.jpg
Nick Kouzos the last Greek School Master of the Papadopoulion School of Peramos, with his wife Olympia Agoroglou. The Nick Kouzos (the Grand Father) Family in Peramos, 1914
http://nickkouzos.com/images/Welcom10.jpg http://nickkouzos.com/images/Welcom11.jpg
The Papadopoulion School of Peramos The Monastery of Agia Phaneromeni, two hours walk from Peramos.
http://nickkouzos.com/images/Welcom12.jpg http://nickkouzos.com/images/Welcom13.jpg
Socratis Agoroglou brother of Olympia Kouzos A drawing of the Papadopoulion School of Peramos
Peramian refugies during 1915.
Pictures from Constantinople where 

Olympia Kouzos moved during 1915.

http://nickkouzos.com/images/Welcom15.jpg http://nickkouzos.com/images/Welcom16.jpg
Peran with Greek and Turkish flags Vanda wife of Nick Kouzos the Grand son, in search of the old house of Kouzos family in Costandinouple,during 2002.
http://nickkouzos.com/images/Welcom17.jpg http://nickkouzos.com/images/Welcom18.jpg
Agios Konstandinos. Close to the house Olympia Kouzos lived between 1915 and 1924.Constandinoupole Agia triada, Taximi square 2003.
http://nickkouzos.com/images/Welcom19.jpg http://nickkouzos.com/images/Welcom20.jpg
Agia Sophia. Peran the Greek road in Constandinoupolis.
http://nickkouzos.com/images/Welcom21.jpg http://nickkouzos.com/images/Welcom22.jpg
Agia Sophia. 17, Chirrass Sockak, the house of Olympia Kouzos in Constandinoupolis from 1915 to1924.
http://nickkouzos.com/images/Welcom23.jpg http://nickkouzos.com/images/Welcom24.jpg
 Beautifull Bosporous Peran the road full of Greek families and shops, in Constandinople.
 http://nickkouzos.com/New_Folder/The%20fall%20of%20Costandinouple/Olympia%20Agoroglou%20Kouzos%20DSC00752.JPG T
 Olympia Kouzos at a very old age in Athens